میهه

ویرانم ویرانی که هر لحظه

بیم آوار شدن زیر سیل نبودنت را دارم

بی تو تنهام تنهای تنهای تنها٬

تنها تر از قبر بی سنگی که هیچکس

 نام و نشانی  از آن به خاطر ندارد

بی تو بیکسم بیکس تر از "بید بیکس"

که هیچ خسته ای دمی را

زیر سایه ی لرزانش

به درد و دلی عاشقانه نمی نشیند

مرا ترسی از سقوط از ارتفاعات "کوه چوبین" نیست

بدترین سقوط افتادن از چشمان تو٬

 از ارتفاع نگاه توست

در نبودت  تمام چشمه های میهه

 از چشمان من سرچشمه می گیرند

برگرد و هوای بهاری را

به تقویم های کهنه ی این آبادی دلمرده بیار

بی تو همه زردند و از شاخه جدا افتاده!